ADHD medicatie en zwangerschap & borstvoeding

ADHD medicatie en zwangerschap & borstvoeding

Automobilisten met ADHD rijvaardiger door medicatie?

Unmedicated ADHD Patients: Accidents Waiting to Happen?

Fran Lowry

January 30, 2014

Could patients diagnosed with attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) who are prescribed
ADHD medications but who drive without them be a danger to themselves and others when they drive?

New research from the Karolinska Institutet in Stockholm, Sweden, suggests that this may be the case.

According to the results of a large registry study, ADHD is associated with an increased risk for 
serious transport accidents, a risk that might be reduced by ADHD medication, at least among men.

"Studies have shown that ADHD is associated with serious transport accidents, but it is unclear 
whether ADHD medication reduces this risk," senior author Henrik Larsson, PhD, told Medscape 
Medical News. "Our study demonstrates that the risk of transport accidents with adult men with 
ADHD decreases markedly if their condition is treated with ADHD medication."

The study was published online January 29 in JAMA Psychiatry.

Medication Reduced Risk

Several other studies have shown that adults with ADHD who drive without being on medication 
have less skill at the wheel compared with adults who do not have ADHD.

In a recent study presented at the 26th European College of Neuropsychopharmacology (ECNP) 
Congress and reported by Medscape Medical News, Esther Sobanski, MD, from the University of 
Heidelberg, in Mannheim, Germany, reported that the selective norepinephrine reuptake inhibitor 
atomoxetine, approved for treating ADHD, might improve adult driving skills.

Another study found that teenagers with ADHD became better drivers when they were trained on a 
driving simulator.

And in an earlier study, also reported in Medscape Medical News, researchers from the University of 
Virginia in Charlottesville showed that older adults with ADHD could be more prone to automobile 
accidents than their peers without the disorder.

Dr. Henrik Larsson

In the current study, the investigators studied 17,408 individuals with ADHD during a period of 4 
years, from 2006 to 2009, using various Swedish national registers.

They then analyzed the risk for transport accidents for those diagnosed with ADHD and how use of 
ADHD medication influenced this risk.

They found that, compared with individuals without ADHD, individuals who had ADHD had an 
increased risk for serious transport accidents. For men, the adjusted hazard ratio [AHR] was 1.47; 
(95% confidence interval [CI], 1.32 - 1.63), and for women, the AHR was 1.45 (95% CI, 1.24 - 1.71).

However, use of ADHD medication attenuated this risk.

Public Policy Implications?

In men, medication was associated with a 58% risk reduction (hazard ratio [HR], 0.42; 95% CI, 
0.23 - 0.75).

In women, however, there was no statistically significant association between medication use and
reduction in the risk for a transport accident.

From their analyses, the researchers concluded that 41% to 49% of the accidents in male patients with
ADHD could have been avoided if they had been receiving treatment during the follow-up period of the study.

"These results may be explained by ADHD medication having an effect on the core symptoms of 
ADHD, such as impulsiveness and distractibility, which in turn reduces the risk of getting trouble on 
the road," Dr. Larsson said.

"We could not establish a similar reduction in women's accident risk, and we need further data to be 
able to comment about the effect on women with statistical certainty," he added.

Dr. Larsson noted that the link between ADHD and serious traffic accidents does not, by itself, justify
withholding a driver's licence. Still, he added, the findings "do suggest that a large number of injuries 
and deaths due to traffic accidents associated with ADHD happened when patients were off their 
medications.

"Clinicians should consider informing their patients about the increased risk for transport accidents 
and the possible benefits of ADHD medication. This would not only provide opportunities to reduce 
morbidity and mortality for patients with ADHD but also contribute to the public's safety," he said.

Treatment Is Beneficial

Commenting on the findings for Medscape Medical News, Lenard Adler, MD, professor in the 
Departments of Psychiatry and Child and Adolescent Psychiatry at New York University Langone 
Medical Center, in New York City, called it "an important study because it follows up in a large, 
community-based registry findings that we have shown from small treatment studies."

Dr. Lenard Adler

Simulator studies have shown that adults with ADHD who are untreated have impairment in driving, 
and some of that impairment improves when they are treated, he said. "This study takes it out to the 
real world and looks at accidents, and then shows the percent of accidents that may have been reduced
by treatment."

Dr. Adler, who was not involved in this study, noted that prior research has shown that not all drivers 
with ADHD have impaired driving.

"The ADHD drivers fall into 2 groups. About half of them, from research done at Massachusetts 
General, are impaired, and about half actually drive okay, but in the group that's impaired, when they 
are put on a driving simulator, studies have shown that they have more speeding, false brakes, erratic 
driving," said Dr. Adler.

"They tend to accelerate into critical incidents on the simulator. For example, if you are driving along 
and you see a tree fall on the road and accelerate into that rather than brake, it obviously has serious 
consequences. If you give people with ADHD treatment, they drive better and have less of these 
errors on a driving simulator," he added.

The study by Dr. Larsson and colleagues highlights the importance of recognizing ADHD in adults, 
Dr. Adler said.

"If you don't know you have it, you can't treat it. If individuals have poor driving records, this may 
help clinicians identify some who have ADHD. This study clearly highlights the need and benefits 
of treatment and the importance of adhering to ADHD treatment," he said.

The study was supported by the Swedish Research Council, the Swedish Council for Working Life 
and Social Research, and the National Institute of Child Health and Human Development. 
Dr. Larsson reports no relevant financial relationships. Dr. Adler reports financial relationships 
with Eli Lilly, Shire Pharmaceuticals, Alcobra, and Theravance.

JAMA Psychiatry. Published online January 29, 2014. Abstract

Medscape Medical News © 2014  WebMD, LLC 

Send comments and news tips to news@medscape.net.

Cite this article: Unmedicated ADHD Patients: Accidents Waiting to Happen? Medscape. Jan 30, 2014.

Oudere vaders, vaker kinderen met problemen

Hoe hoger de leeftijd van de vader bij de geboorte van zijn kind, hoe groter de kans op verschillende psychiatrische en leerproblemen. Dit stellen Brian D’Onofrio e.a. vast op basis van een Zweedse cohortstudie. De resultaten verschijnen in JAMA Psychiatry.

© Thinkstock

De Zweedse bevolkingsregisters zijn een onuitputtelijke bron van informatie voor wetenschappers. Uit maar liefst tien registers haalden D’Onofrio en de zijnen dit keer informatie over alle kinderen die tussen 1973 en 2001 zijn geboren in Zweden. Daarbij richtten ze zich op de relatie tussen de leeftijd van de vader en psychiatrische aandoeningen zoals autisme, ADHD en verslaving en leerstoornissen bij zijn nakomelingen. Ze corrigeerden voor allerlei mogelijke verstorende factoren (zoals geboortejaar van het kind, opleiding en voorgeschiedenis van ouders en leeftijd van moeder) en gingen na of bepaalde verschillen ook bestonden tussen kinderen van dezelfde vader, die in dezelfde omgeving waren opgegroeid.

Voor alle uitkomsten gold dat ze vaker voorkwamen bij kinderen met vaders ouder dan 45 jaar dan bij de kinderen van vaders tussen de 20 en 24 jaar. Het feit dat dit verschil ook tussen broers en zussen van dezelfde vader gold, maakt het onwaarschijnlijk dat er onbekende genetische en omgevingsfactoren een rol spelen bij de al eerder opgemerkte associatie tussen de leeftijd van de vader en mentale problemen.

Eerder werd vastgesteld dat oudere vaders meer genetische mutaties aan hun kinderen doorgeven dan jongere.

Sophie Broersen

JAMA Psychiatry 2014. Doi: 10.1001/jamapsychiatry.2013.4525

ADHD en ASS zijn psychiatrische aandoeningen die voor de leek niet direct zichtbaar zijn, zoals bijvoorbeeld een gebroken been. Patienten met ADHD of ASS stuiten dan ook dikwijls op onbegrip t.g.v. vooroordelen en gebrek aan inzicht bij andere mensen.

Helaas is het bij politici en sommige professionals niet anders. In de politiek klinken anti-ADHD geluiden als gevolg van de gestegen ziektekosten in de GGZ en het toegenomen gebruik van ADHD medicatie. Te kort door de bocht wordt ouders verweten dat ze hun kinderen niet goed opvoeden.
Onlangs las ik in het onderstaande artikel in de Telegraaf dat psycholoog Laura Batstra, onderzoeker en docent aan de Rijksuniversiteit Groningen, de anti-ADHD hetze schaamteloos voedt:
Batstra's boektitel ’Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen’ is mijn ogen uitermate kort door de bocht en schoffeert vele psychologen en (kinder)psychiaters, die op een zorgvuldige wijze afwegen of er een ADHD diagnose gesteld kan worden. Een psychiatrische diagnose wordt in principe alleen gesteld als de symptomen ernstig genoeg zijn en gepaard gaan met disfunctioneren en lijdensdruk bij de patient en/of zijn omgeving.
Batstra's beschuldiging dat de farmacie adhd omschrijft als een hersenziekte om de verkoop van medicijnen als Ritalin, Concerta, Medikinet en Equasym op te drijven en er daarom belang bij heeft dat de diagnose ADHD wordt gesteld, stelt vele psychiaters, die deze medicatie op een weloverwogen wijze voorschrijven, onderbouwd d.m.v. wetenschappelijk onderzoek en professionele richtlijnen, in een kwaad daglicht. Ik vind de stellingname van collega Batstra te ongenuanceerd en polariserend. Met haar kanttekeningen t.a.v. de medicamenteuze behandeling van ADHD gaat ze als psycholoog in ieder geval haar boekje te buiten, omdat het buiten haar deskundigheidsgebied valt.
Hoog tijd dus voor meer nuance in het ADHD debat! In het mei-nummer van het vaktijdschrift De Psychiater vond ik het onderstaande artikel van prof. Vermeiren en Arga Paternotte, dat de benodigde nuancering aanbrengt:

Tenslotte verwijs ik naar de eerdere bijdrage in Psychotopics waarin het artikel aan bod kwam dat in 2011 verscheen in het tijdschrift Medisch Contact om stelling te nemen tegen het idee dat ADHD een modediagnose zou zijn en de bijgaande video.

ADHD medicatie in groepsverband

In dit blog berichtte ik eerder over het toepassen van groepsconsulten bij ADHD patiënten 

In maart 2010 is bij Programma ADHD bij volwassenen te Den Haag een groepsmedicatie spreekuur van start gegaan. Volwassenen met ADHD zonder comorbiditeit of met behandelde comorbiditeit die willen starten met methylfenidaat zijn de deelnemers.

Lees over de eerste resultaten

Toepassing van het RED-dieet bij ADHD bewezen

Lidy Pelsser zet al liefst 15 jaar alles op alles om aan te tonen dat het volgen van eens speciaal dieet en het mijden van bepaalde voedingsstoffen ADHD als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Deze week staat haar baanbrekende onderzoek in het prestigieuze wetenschappelijke tijdschrift The Lancet. Pelsser bewijst dat met behulp van een dieet en een goede begeleiding van ouders ADHD bij 78% van de kinderen kan verdwijnen.




Lees het wetenschappelijke artikel uit de Lancet

Aanbevolen boek: ADHD in Adults

Although the phenomenon of ADHD (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder) is well described in children, it is now thought that in up to 60% of cases the symptoms persist into adulthood. This volume reviews our growing knowledge of adult ADHD and presents a transatlantic perspective on the identification, assessment and treatment of the disorder. The introductory section covers the history of ADHD, as well as the epidemiology, consequences, gender differences and legal aspects. Detailed descriptions of the clinical features of ADHD in adults are then given to enhance the reader's clinical recognition and assessment. Subsequent sections cover treatment strategies, emphasising pharmacological, psychological and social interventions. Written and edited by experts internationally renowned for their work in ADHD, this is an essential resource for all mental health workers who encounter adults presenting with neurodevelopmental disorders.

Lees meer over dit boek op de website van Cambridge University Press ...